Ayşe Arman‘ın röportajından kesitler

Nasıl bir aileye doğdunuz? Anne-baba neciydi?
- Annem kendi halinde bir ev kadını. Babam ise, zirai donatım fabrikasında işçi. E o yok, bu yok… Biraz ezik büyüdüm tabii. Arkadaşlarımın her şeyleri var, babaları doktor. Komplekse kapıldığımda soluğu mezarlıkta alırdım…

Ne için?
- Kendime gelmek için! “Yılmaz, ölüm bu kadar yakın, takma hiçbir şeyi” derdim, “Varsın baban işçi olsun, varsın paran olmasın, hepimizin gideceği yer aynı!” Mezarlıkta ölümün o kadar dibinde olunca, salaklıklarım hemen geçerdi. İyi terapidir. Adamı kendine getirir. Oradan helva gibi çıkarsın, hayata tekrar karışırsın…

İlginçmiş…
- Ben aynada kendimle de konuşurdum.

O ne için?
- O da kendimi eğitmek için. Yoktu bizimle bire bir ilgilenen, kendimi yetiştirdim diyebilirim. Bir de rahmetli babaannemin emeği çoktur bende. Hamurumu yoğuran odur. Bütün herkesin sorununu çözerdi. Büyücü gibi bir kadındı. Kabakulağın mı var? Geçirirdi. Üzerinde bir ağırlık mı hissediyorsun, “Gel kurşun dökeyim, bir şeyciğin kalmaz, rahatlarsın” derdi. Adapazarlıyım ben. Küçük yerdi Adapazarı, mesela saçımı uzatmak istiyorum, bir torba laf ederler, babaanneme bakardım, “Boşveeeer milletin ne dediğini” der, beni desteklerdi. Hayatta kimseyi takmamamı biraz da babaanneme borçluyum…

Ne münasebetle top işine bulaştınız?
- Arayış. Kendimi arıyordum. Bir baktım ki kendimi sahalarda hayal ediyorum. Gerçi benim aklımdaki, futbolcu olmaktı; sonradan antrenörlüğe kaydım. Hocam Suphi Varel, “Oğlum sende kabiliyet var, gençsin, erkenden bu işe başla” dedi.

Sizce nasıl bir antrenörsünüz?
- Ben olduğum gibiyim. Antrenörken de, hocayken de, kocayken de, babayken de. Ben buyum, ne görüyorsan o.

Antrenör olarak özelliğiniz…
- Açıklık, dürüstlük, doğallık, düşündüğünü konuşmak. Benim özelliklerim bunlar. Oyuncularımı severim de döverim de.

Dünyada futbolcusuna tokat atan antrenör yok. Siz yapıyorsunuz, yakışıyor mu?
- Severken iyi de, tokat atarken mi kötü? Olur arada öyle şeyler. Sonra affederiz birbirimizi.

İyi de “Keşke tokat atmasaydım” dediğiniz olmadı mı hiç?
- Bak şimdi dinle: Bir zaman Sodorov diye Bulgar bir futbolcum var. Bizim takım zor durumda, küme düşmek istemiyorum… Ertesi gün Noel, bu yabancılar Noel’de ailelerine gitmek isterler, bu da istiyor. Biz orada geberiyoruz stresten bunun maç filan umurunda değil. Maçın hakemi geldi bana dedi ki, “Hocam bak, bu Sodorov oyundan atılmak istiyor ama atmayacağım çünkü kasıtlı yapıyor.” Ve gerçekten bizimki, bir ara, kapalı tribünün olduğu yerde rakibinin hayalarına bir tekme attı. Olacak iş değil. Hakem de n’apsın? Eli mahkum oyundan attı, tribün coştu, bana “Öldür” diye bağırıyor…

Şimdi bu adam dövülmez de kim dövülür mü diyorsunuz!
- Eveeet. Beni de milleti de delirtti, patlattım tabii. Ama bunlar normal şeyler, abartılması gerekmiyor, sonra da barıştık.

Anadolu takımları neden sizi çok tutuyor?
- Çünkü beni biliyorlar, ciğerimi biliyorlar. Ben eski jenerasyonu bitiren antrenörüm. Onlar gücü, ellerinde tutmak istiyorlardı, ben direndim, Almanya’ya gidip bu eğitimi alıp, ülkemde Anadolu takımlarını çalıştırarak bir çığır açtım. Benim arkamdan bir sürü antrenör yetişti.

Pek de alçakgönüllüsünüz!
- Ama bunlar gerçek…

“Kabul etmediğim göreve Fatih Terim geldi” diyorsunuz, hafif bir küçümseme var sanki…
- Yok canım. Ne küçümsemesi? Ama n’apiim gerçek böyle, aynen böyle oldu. Yıl 1989. Seni “Milli Takım’a yardımcı antrenör yapmak istiyoruz, bu milli takım sana kalır sonra, gel Piontek’le çalış” dediler. “Yabancı antrenörler aleyhine bu kadar konuşmuş adamım. Bugüne kadar savunduklarımla ters düşerim, teşekkür ederim, kabul edemem” dedim. Fatih Hoca’yı da Ümit Milli Takım’a teknik direktör yapacaklardı, ben kabul etmeyince, onu aldılar. Hayatta, şans diye bir şey var, kabul etseydim bugün farklı bir konumda olacaktım, sırf lafımı yememek için böyle önemli bir görevi kabul etmedim.

Üçü büyükler neden sizi istemiyor?
- O tür bir takımda çalışsam, beni 4-5 sene kimse yollayamaz. Bu kadar net söylüyorum…

Ama çalışamıyorsunuz…
- Evet. Şimdi mesela Aykut Kocaman Fenerbahçe’nin teknik direktörü oldu.

Bünye, kıskançlık yapıyor mu?
- Yok yok. Ben onun çocukluğun bilirim, çok da severim, o yüzden mutlu bile oldum. Şunu anlatmaya çalışıyorum: Üç büyüklere ya hep yabancı yabancı antrenör gelir, ya da içlerinden geleni seçerler. Sizi de yabancı gibi görürler.

Belki de sizde gerçekten o yeteneği görmüyorlardır!
- Demek ki körler!

Daum’un İstiklal Marşı’nı okuması neden size samimiyetsiz geldi. Gerçekten mi kızdınız, çakmak için mi yaptınız?
- Benim o zaman Daum için söylediğim her şeyi, sonradan Fener yöneticileri de söylediler. Ben, “Bu adam, yalakanın teki. İstiklal Marşı’nı yalandan okuyor” dedim. Haklı değil miymişim? Daum, “8 milyon Euro vermezseniz gitmem” dedi. Nerede kaldı bu adamın Aziz Yıldırım sevgisi? Demek ki Allah’ı paraymış. Türk insanın da hassasiyetini bildiği için, marş çalarken uyduruktan ağzını oynatıyormuş. Biz duygusal milletiz, bir yabancı bize Türkçe, “İyi akşamlar” dese gözlerimiz buğulanır.

Siz yoksa Almanya’da Alman düşmanı mı oldunuz!
- Kafatasçı değilim ama Almanları sevmediğim doğru. “Dünyayı biz yarattık” havasındalar. Onların dışındaki milletler çok zavallı. Kendileri efendi, geri kalan köle.

Eşiniz nasıl dayanıyor orada yaşamaya…
- 30 yıldır orada o. Öğretmenlik yapıyor. Ve Alman’a benziyor, sarışın, yeşil gözlü, Türk olduğunu anlamıyorsun. Belki de ona kimse kendisini ‘yabancı’ olarak hissettirmediğinden orada rahattır.

Şu takla hikayesi nedir?
- Bu ülkede adın bir kere çıktı mı, yandın. Öyle bir dönme olmadı. 95 yılıydı, Gaziantepspor’dayım, Beşiktaş’la oynuyoruz, yenilirsek küme düşeceğiz. İki sıfır galibiz, üçüncü gol pozisyonu oldu. Bizim bir oyuncu kaleciyle karşı karşıya geldi, topu dışarı attı. Ben de kendimi yere attım, çimleri söktüm, “Kaçtı gol” diye. Musa Çözen de beni bütün Türkiye’ye rezil eden adam, bir kameramanı sırf bana tahsis etmiş, hararetli olduğumu biliyor ya, “Ne yaparsa çek” demiş. O da çekmiş, adımı ‘taklacı’ya çıkardılar.

Aziz Yıldırım’ın size, “Ben oldukça Fenerbahçe’nin kapısından içeri giremez…” dediği doğru mu?
- İhsan Kalkavan, Mübariz Mansimov, Güvenç Kurtar ve ben bir yerde yemekteydik, Aziz Bey geldi. İhsan Kalkavan, “Yılmaz’ı niye almıyorsun” dedi. “Sokmam onu kapıdan!” dedi. “Aramızda namus davası mı var? Ne yapmışım?” dedim. “Rize’deki maçı hatırlamıyor musun, orada Saffet bize gol attı, sen takla attın!” dedi. Güya 50 metre koşup takla atmışım. “Yok öyle bir şey, olsa bile ne var bunda?” dedim, “Böyle abartılı sevinilir mi?” dedi.

Daha ağırbaşlı antrenör mü istiyorlar?
- Onları yenmeyen antrenör istiyorlar!

Yabancı antrenöre karşısınız anladık, yabancı futbolcu, yabancı hakem, yabancı federasyon başkanı… Bunlara da karşı mısınız?
- Karşıyım ya. Ben yerli malcıyım. Onların bizi anlayamayacağını düşünüyorum.

İtiraf edin, insan sonunda bu meseleyi kompleks mi yapıyor: Şu üç büyüklere niye çağrılmıyorum diye…
- Yok ya öyle değil ama kendimi anlatmaktan sıkıldım, anlamıyorlar.

Vaz mı geçtiniz yani…
- Yok, geçer miyim? Mümkünü yok ölünceye kadar uğraşacağım birinin başına mutlaka geçeceğim. O zaman teknik direktörlük nasıl olur görecekler…

Bir sürü acayip laf ediyorsunuz. Sonra ne oluyor? Yayınlanınca gazetelere bakıp utanıyor musunuz…
- E bazen, “Biraz fazla ileri gitmişim” dediğim oluyor, çünkü filtresiz konuşuyorum.

“Medya maymunu” diyenlere kızıyor musunuz?
- Kimseye kızamıyorum ben. Nasıl medya maymunu oldum biliyor musun? Geliyor bir muhabir çocuk, “Hocam prim alacağım, şöyle bir poz versene” diyor. Kıramıyorum, bile bile kendimi kullandırtıyorum…

“Şov bilgisi futbol bilgisinden fazla” diyenlere cevabınız var mı?
- Ben sana bir şey söyleyeyim mi? Başka bir teknik direktör benim davrandığım gibi davransa olmaz, sırıtır. Ama bana yakışıyor. Ekran, herkesi kabul etmiyor ama beni seviyor. Bir TV kanalı 4-5 senelik bir program teklif etti. İnanılmaz da para verdi. “Hocam” dediler, “Senin yüzün ekrana yatkın, konuşma üslubun, sıcaklığın, samimiyetin, böyle bir becerin var…” Kabul etmedim.

Niye?
- Ben antrenörüm. Bu işe ömrümü verdim. Her şey para değil ki. Üstelik daha işim bitmedi. Ama ileride olabilir neden olmasın?

Sizin için “Taktik yok, gaz var” diyorlar…
- Yok canım. Herkes cin olmuş, kimse yemiyor o numaraları. Motivasyonun arkasında realitenin olması lazım. Öyle hayallerle maç kazanılmaz.

DAYADIM TABANCAYI KAFAMA

Almanya’da okumak yaşamak ne kadar zahmetliydi?
- Çok. Bodyguard’lık, garsonluk yaptım, aklına gelen her şeyi yaptım. Anlatılmayacak şeyler de yaptım…

Ne kadar kötü şeyler yapmış olabilirsiniz ki, mesela jigololuk mu…
- Bir amacınız varsa, o amaca giden yolda her şey yapılıyor. Bir an geliyor kendinizden veriyorsunuz, aksi taktirde bir şey olmak mümkün değil.

***

MİNİK BİR YILMAZ GELİYOR
Daha 70 sene benden kurtulamayacak insanlar!

En önemli şey futbol mu sizin hayatınızda? Kadınlardan bile önemli anladığım kadarıyla…
- Öyle. Mesela ben gol atıldığında orgazm olmanın ötesinde başka bir şey yaşarım. Acayip keyiflidir. Müthiş, müthiş…

“Hovarda” sıfatını hak ettiğinizi düşünüyor musunuz?
- Yok ya. O kelime hoş değil…

Flörtöz?
- Bak, o başka. Bir kadınla sohbet etmek, dertleşmek, bir erkekle muhabetten çok daha iyidir. Kadınlar zekidir, duyarlıdır, seni anlar. Ben kadınlarla daha iyi anlaşırım. Ama hovarda değilim.

Ama ben sizin “Erkeğiz hovardayız tabii, çapkınlık da yapacağız” türünden laflarınızı duydum. Ne o? O eskiden miydi?
- E tabii. Her şeyin zamanı var.

Peki tek eşli yaşadığınız bir zaman oldu mu?
- Şimdi öyleyim.

Ama evlisiniz ve karınız Almanya’da, sevgiliniz burada ve hamile…
- Evet. Herkes gibi benim de ilişkiye, dokunmaya, sevgiye ihtiyacım vardı. Karım, yıllardır orada yaşıyordu. E ne olacaktı? Ama yanlış anlama, övündüğüm bir durum değil. Bu dünyada erkeğe verilmiş en büyük ceza, iki kadınla yaşamak…

Bunun için canını verecek erkekler vardır…
- Yok canım, Tanrı uğraşamamış, biz nasıl başa çıkalım? Kadınla uğraşılır mı? Zor yani. Gerçi şöyle de bir şey var: Benim kadınlarım, insani erdemleri çok yüksek kadınlar. Müthiş insanlar. İyi bir insan bulduğun zaman, kaybetmeyeceksin. Almanya’daki eşimle ilişkimiz 30 yıldır sürüyor, Seda’yla ilişkimiz 10 yıldır. Ayrıldığımız oldu ama her ayrılıkta daha güçlü bir şekilde devam ettik. Şimdi de bebek bekliyoruz…

Tebrik ediyorum. Genç, güzel bir sevgiliniz var. Kıskanç mısınız? Sevgilinizi kıskanıyor musunuz?
- Domuz değilsen kıskanacaksın tabii! Sahip olduğun bir şeyi herkesle paylaşacak halin yok ki.

Yeni bebeğinize isim buldunuz mu?
- Minik bir Yılmaz geliyor. Daha 70 sene benden kurtulamayacak insanlar!

Tereddüt etmediniz mi, sevgilinize, “İki tane üniversiteye giden evladım var, tekrar baba olmak istediğimden emin değilim” filan demediniz mi?
- Onun mutlu olması benim için önemli. Ben babalığı yaşadım, o da anneliği yaşamalıydı.

Büyük çocuklarınız hiç itiraz etmedi mi?
- Yok yok Seda’yı seviyorlar. Türkiye’de büyüselerdi farklı bakabilirlerdi ama Almanya’da yetiştiler, şimdi de İngiltere’de okuyorlar, beni yargılamıyorlar.

Röportajın tamamını okumak için bu linki kullanabilirsiniz

(Hürriyet)

İlgili Haberler

• Serdar Taşçı: Hedefim ilk 11 (0)
• Beşiktaş’ı 6+2+2 bile kesmedi (0)
• Yılmaz, İsrail ve Ak Parti hükümetini suçladı (0)
• Sağlam: Çetin’e teklif götürebiliriz (0)
• Milliler Manhattan’da tekne turu yaptı (0)

Nuriye Akman‘ın röportajı

Osman Can’ın Anayasa Mahkemesi roportörü ve Demokrat Yargı Eşbaşkanı sıfatıyla dile getirdiği hukuki görüşlerini, özellikle Anayasa Mahkemesi, anayasaya paketine eğer şekil değil de içerik denetimi yaparsa, kararının yok sayılması önerisini biliyorsunuz.

Bu söyleşi, son günlerin en dikkat çekici simalarından biri olan Can’ı, 42 yıllık yaşamının dönüm noktalarıyla ele alıyor. Büyüyüp yetiştiği ortamlar, dini ve siyasi fikirleri, bir evlat, bir eş, bir baba, bir öğretmen ve akademisyen olarak portresi…Göreceksiniz ki önümüzdeki günlerde ropörtörlük görevinden ayrılıp üniversiteye dönmesi beklenen Can’ın anahtar kelimesi özgürlük, kişiliğinin baskın özelliği ise mükemmeliyetçilik. Özgürlük-mükemmelliyetçilik ikilisi, hem kendisi hem çevresi için zor bir kombinasyon olsa da, Can’ın Türkiye gündemini belirleyenlerden biri olmaya devam edeceği çok açık…

-42 yaşındasınız. Bu yaşa gelinceye kadar kişilik yapınız, dünya görüşünüz hangi aşamalardan geçti 

-Çok düşünsel evre geçirdim. Bunların içerisinde değişmeyen tek şey eleştirel yaklaşım oldu. 

-İlk kendinizi idrak etmeye başladığınız yıllar, on yedi, on sekiz yaşları mı? 

-Daha önce. Iğdır’ın Molla Kamer köyünde. Ondan önce babam Almanya’daydı. Benim doğumumdan bir sene sonra oraya işçi olarak gitti. Sonra annem, kardeşim, ablamla birlikte biz de gittik. O dönemlerde Almanya’da yaşayan her Türk ailesi gibi “çocuklar burada yetişmesinler, orada yetişsinler. Ben de bir miktar para toplar gelirim. Sonra bir dükkân açarım, hayatımı kurtarırım” gibi, o düşüncelerle bizi tekrar Türkiye’ye, köye getirip amcamın yanına bıraktı. Biz okula köyde başladık. Sonra dönüşün mümkün olmadığı anlaşılınca annem, diğer küçük kardeşlerimle gitti. Ben, ablam, abim köyde kalmaya devam ettik.

-Kaç kardeşsiniz? 

-Sekiz. İlkokul, ortaokulu köyde okudum. Bizim orası kozmopolit bir yer. Farklı etnik unsurların, farklı kültürlerin bir aradalığı var orada. En azından etnik olarak orada artık anılmıyor olsalar bile Ermenilerin evleri, onların yaptıkları binalar, kilise kalıntıları vesaire, yani “farklı bir kültür de varmış burada” duygusunu da tadabileceğiniz, sizin bir şekilde bilincinizi biçimlediği bir imkan bu. Aynı zamanda Ağrı Dağı’nın hemen kenarındaydık biz. Ağrı Dağı insana başka şeyler sunar.

-Ne söyler? Büyük ol mu der? Kahraman ol mu der? Aş mı der? 

-Türkiye’nin en yüksek noktası. “O yüksek noktanın gerisinde acaba ne var?” sorusunu size sordurtur. Onun ötesinde bir Ermenistan var. İran var. Azerbaycan, Nahçıvan var. Bütün bunların bir araya toplandığı, böyle bir belki seksen kilometrelik çizgide hepsinin buluştuğu bir yer. Yani farklı dünyaların var olduğunu amprik olarak tespit ediyorsunuz. Bütün bunların yaşanabildiği bir yer oldu orası bizim için. O şekilde büyüdük. Yeknesak bir dünya görüşünün dayatılamayacağını öğrendik. Yeknesak bir dünya görüşü orada geçerli olmaz.

-Bir çocuğun bütün bunları algılayabilmesinin mümkün olmadığını, bunları sonradan düşündüğünüzü sanıyorum. 

-Evet, şimdiden geriye dönerek yapıyoruz bu analizi. Ama şu duyguyu unutmam. Aras nehri vardır, Türkiye ile Ermenistan arasında. O kadar ki hemen nehrin bu tarafında olduğunuz zaman karşı tarafta Ermeni kadınlarını, erkeklerini görebilme imkânına sahipsiniz. Aynı sizin gibi giyiniyorlar ve örneğin eşeklerine otları yükleyip yerleşim yerlerine taşıdıklarını görüyorsunuz. O zaman şu duygu geçti içimden: Bunların kuyrukları yokmuş. Aynı bizim gibiler.

-Onların kuyruklu olduğu duygusu size nasıl gelmişti ki?

-Ötekileştirmeden kaynaklanan bir şey. Bizim oralarda Ermenilerle husumet çok ciddidir. 1920′lerin sonlarında Ermeni ricati başladığı zaman, yani geri çekilirken çok ciddi katliamlar da gerçekleşti orada. İstanbul’daki Ermeni sorunuyla, Iğdır’ın o bölgelerindeki Ermeni sorunu aynı değildi. Yani onun yarattığı bir kültürel ötekileştirme, kültürel olumsuzlama etkisi de vardır. Siz onu görüyorsunuz. Azeri vardır, Kürt vardır, vs. bütün bunları da aynı zamanda görebiliyorsunuz ve aynı zamanda dokunma duygusu içerisinde yaşayabiliyorsunuz. Ötekilik burada çok fazla bir işe yaramıyor. Biz milliyetçiliği üretmeye çalıştığımız zaman bu milliyetçiliği olumsuzlayan bir örnek vardır. Karşınızda sizden farklı olmayan daha başka birisi daha vardır. Farkı ne? Dil farkı.

-Sorgulayan bir çocuk muydunuz? 

-Hiç sorgulamayı bırakmadım. Amcam aydın bir insan. CHP ilçe başkanıydı. Daha 1978′de milletvekili adaylığı, siyasilerle ilişkisi vardı. Bakanlar ya da milletvekilleri geldiği zaman gelip ziyaret ederdi onu. Tarihi severdi. Ahlak ve siyaset tartışmalarını çok severdi. Ve böyle bir aile ortamı içerisinde büyüdüm köyde.

-Babada mı CHP’liydi? 

-Baba sosyal demokrat. Halen Alman Sosyal Demokrat Parti üyesidir. Ama dindar bir insan. 

-Siz de hep sola meyyal mi oldunuz? 

-Şimdi o zaman moda soldu. 11, 12 yaşlarım…Yani o dönemlerde devrimci kavramı var. Devrimcilik, komünistlik 12, 13 yaşında bana çok sempatik gelirdi. Yani bir itirazı dile getiriyordu. Bu itiraz da; herkes eşit olacak. Eşit olmak ne demek? Hiyerarşi varsa burada, bunun karşısında olmak demek. Hiyerarşi nedir? Askeri görüyorsunuz orada. Ataerkil aile ilişkilerini görüyorsunuz. 1980 darbesinin yapıldığı sıra.

-13 yaş. Tam ergenlik zamanının başladığı yaş. 

-Evet, ortaokulda devrimci örgütlenmeyi yapmaya çalışan birisiydim. Arkadaşlar hadi toplanalım hepimiz devrimci filan olacağız.

-Köyde ortaokul var mı? 

-Köyde ortaokul vardı. Karakol vardı, sağlık ocağı vardı. Yani altyapısı iyi olan bir köy. Arkadaşları hadi devrimci olalım diye toplardım. Sonra Nisanda bütün oradaki gençleri toplayıp, kahrolsun faşizm diye yürüyüş yaptık biz.

-Ceza gördünüz mü? 

-Yok, yok o dönemde çocukları kimse umursamazdı. Aşağı yukarı 80 darbesinin etkisi 81′lerde hissedildi daha çok, köyde. Gençler, öğretmenler toplandı götürüldü. O zaman ağır bir şekilde hissettik. Ve işte sosyalizmin alfabesi, artı değeri açıklayıcı kitapları o dönemlerde yavaş yavaş rafların arasına, ahırlara falan koymaya başladık. Tabii onunla birlikte aynı zamanda bir parçalanma, dağılma duygusu gerçekleşti.

-Almanya’ya ne zaman gittiniz tekrar? 

-1982′de. Sekizinci sınıfı bitirdikten sonra aile artık oraya gel, okulu orada bitir dedi. Gittim. Türkiye’de okul birincisiydim. Oraya gittiğim zaman işçi olacağım. Dil yok çünkü. Size de bir perspektif sunmuyorlar. Bu hoşuma gitmedi tabii. Onu kabul edemezsin. Sonra ablamı kandırdım. Ertesi yıl Türkiye’ye geri döndük.

-Orada dil öğrenebilirdiniz? 

-Alman eğitim sistemi açısından bakıldığı zaman o kader yılı. Onuncu sınıfa hangi puanla geçtiğiniz önemli. Ya işçi olursunuz ya da üniversite imkânı olur. Matematiğim, fiziğim, kimyam çok iyi ama dilim olmadığı için işçi olurdum. Ve bu kabul edilebilecek bir şey değil. Iğdır’a döndüğüm zaman Türkiye bambaşka bir Türkiye. Siyasi hayat bitmiş oralarda. Tam anlamıyla militarizmin egemen olduğu, 80 darbesinin, haki rengin her tarafa egemen olduğu bir dönem. Sadece Türk milliyetçiliğinin yapıldığı bir dönem. Türk-İslam sentezi çok ciddi bir şekilde etkin vaziyette. Ve itirazlarınızı dile getirebileceğiniz başka, size siyasal bir alan bırakılmamış durumda. Ve o dönem aynı zamanda yavaş yavaş siyasal islamın yükseliş dönemidir.

-İtirazlarınızı neden onun üzerinden yürütebilirsiniz? 

-Çünkü bir proje ortaya koyuyor. Yani kendi içinde mantıklı bir paradigma yaratmış durumda. İşte bir modernite eleştirisi vardır. Bir askercilik eleştirisi vardır. Siyasi tarih eleştirisi vardır. O dönemin, siyasal İslamın. İtirazları onun üzerinden yürütebilme imkânı oldu mesela.

-Liseyi Iğdır’da mı okudunuz? 

-Lise bir, lise ikiyi Iğdır’da okudum. Yavaş yavaş siyasal İslamcı o çizgi daha cazip gelmeye başladı. Ve siyasal İslam üzerinde bir baskı yok. Halen sol üzerine çok ciddi bir baskı vardır. Ama o alana yönelik çok fazla bir baskı yok. o bize bir imkan veriyor, kendi itirazlarımızı dile getirme imkanı. Ve siyasal İslam, İslami tezler vesaire din meseleleri bizim için çok daha cazip geldi. Din bilgim oldukça güçlü o zaman.

-Peki, din bilgisini nasıl edindiniz? 

-Ailede ve bulunduğum çevrede. Köyde insanlar dindar. Bizim bir amca imam vardı. O din eğitimi verdi. Çocuklar onun yanına giderdi, Kuran eğitimi alırdı. Benim ilgim sadece Kuran öğrenmek değil. İmam amca bizim buradaki kabiliyetimizi görmeye başlayınca Arapça meseleleri, fıkıh meselelerinin de içine girdi. Tarihi de çok sevdiğim için hem tarih, hem din hem, siyaset kombinasyonu çok iyiydi. Ahmet Cevdet Paşa’nın tarih kitabını, Kısası Enbiya-Tevarihi Hulefa’yı ilkokul dörtte okumaya başladım. Ortaokul birde bitirdim.

-Enteresan. Bunu aile mi teşvik ediyor? 

-Hayır, benim ilgi alanıma giriyor. Hoşuma gidiyor. Şimdi amcamın evinde tartışmalardan bahsedeyim. Mesela Güneş Motel pazarlığını ben köydeyken biliyorum. Efendim Murat Hüdavendigar hazretleri, işte Birinci Kosova savaşı olmuş, şehit düşmesi. Bunun üzerinde Fatih’in doğruları yanlışları. İnönü-Menderes tartışmalarının yapıldığı yer. Benim amcam rahmetli, Menderes’e, “Lanetli Menderes” derdi. Menderes’i hiç sevmezdi, İnönü’ye hayrandı. Sonra ahlak tartışmaları, ahlakın kökeni filan nedir. Ondan sonra İslam tartışmaları.

-Sizin siyasal İslamcılığa yakın olduğunuz o dönem, solculuk bitti mi kafanızda?

-Solculuk liseden itibaren bitti. İlgi alanımın dışına çıkıverdi. Zaten kimse yok. O dönemin solcu, devrimci gençleri hepsi darmadağın olmuş. Çoğu hapishanelerde tutuluyor veya bırakıp işçilik yapmaya gitmiş batıya 

-Liseyi bitirdiniz, üniversite için Ankara’ya geldiniz. 

- Ankara’ya da geldiğim zaman yükselişe geçen başka bir İslamcı grup vardı. Fethullah Gülen. Bir de İrancılık akımı vardı. Fecir yayınevi filan vardı. Ali Şeriati’nin kitapları vardı. Seyit Kutup vardı. Biraz daha moderniteye, batıya yönelik ciddi bir itiraz vardı. Ben bu kitaplardan da beslendim. Çünkü itirazımı besleyecek alanlar bunlar. Başka bir şey daha vardı. Onun için tekrar bir geçmişe dönmemiz lazım. O da şu: Köyde yaşarken, köyde bir yandan işte siyasete ilişkin bilgiler, bir CHP’li ortam var. Ardından bir devrimcilik bilgileri sizde oluşurken, bir yandan da dini bilgileriniz oluşuyor. Bizim oradaki eve Cumhuriyet Gazetesi ve Günaydın Gazetesi gelirdi. Saklambaç eki vardı yanlış hatırlamıyorsam Günaydın’ın. Yani hayatın magazin boyutu vardı. Yaşayan artistler, artistlerin hayatı, Batı müziği. Bir radyomuz vardı. Evde sürekli radyomuz susmazdı. Ve o radyoda Batı müziğine geldiği zaman kulak kesilirdim ve çok hoşuma giderdi. ABBA’yı köyden bilirim. Money Money’i köyden bilirim. Komençero….filan. Albano ve Romino Power….Bunları köyde bilirdim. Bir yandan halk müziği dinlenir.

-Üniversite ortamlarında böyle eylemlere katılan, ateşli bir genç misiniz? 

-Hayır, tam tersine üniversite hareketliliğinin tamamen dışında kaldım. Ama içimde var. İçim kaynıyor. Mesela babam Almanya’dan bana walkman getirir. Çalışma masamın yanında birkaç dini kaset vardır. Dinlemişizdir. Ama yatağımın altında da best of’lar vardır. Yani Duran Duran dinlemeden edemezdim. Best of 88, best of 89′lar filan. Haylaz birkaç arkadaşımda oldu, onlarla odamızda oturur dinlerdik. Okul bitmeden evlenmeye karar verdim, nişanlandım. Siyasi arayışlarım devam etti. Devrimcilerle karşıt bir ayrışma içerisine girmedim. O bir damar olarak bende sürekli kaldı. Güzel bir şeydi, 1982′ye kadar olan o dönem.

-Belki bütün ülke ile bütünleşme duygusu da veriyordu size. 

-Dünyayla da bütünleşme. Yani sınırların ötesindeki insanlarla aynı olma duygusu vardır ya, bu size bambaşka bir şey verir. Yani dünya vatandaşı olma düşüncesi çok hoşumuza gidiyordu o dönemlerde. 90′lar aşağı yukarı, bizim çizgimizi yeniden tayin etmeye başladığımız dönem.

-Kürt hareketi üzerine kafa yoruyor musunuz? 

-Evet. Kürt hareketinin Türk siyasetinde dinamiği, temelleri nedir? Kürt hareketi nereye gidiyor? Ne getiriyor? Bunun üzerine kafa yormaya başladım. Çünkü o zaman ciddi bir siyasal hareketlenme oldu Türkiye’de. Milliyetçiliğin iki taraflı beslenmesi dediğimiz bir hadise, ardından bu Kürt hareketinin sorgulanması ile birlikte 1982 öncesi dönemin siyasal hareketleri ve onların ürettiği stratejik pozisyonlara tekrar dönüş yaşamaya başladık. Yani 80 öncesinin Türk entelektüel hayatını biçimlendiren referanslara, isimlere, ardından protest müzik, işte Ahmet Kayalar filan.

-Yani solculuğa dönüş diye özetleyebilir miyiz? 

-Gözlem yapma. Yani yaşam nereye gidiyor, nedir, ne değildir bir bakalım. Yavaş yavaş sosyal demokrat düşüncelere kayma başladı. Yani bir ilişki ağı görüp, ilişki ağı arayıp onun bir parçası olma şeklinde bir arayış değildi. Kendim gözlemimle, ilgilenmemle, gazeteleri okumamla, Dost Kitabevi’nden kitaplar almakla vesaire yavaş yavaş tekrar o dönemlere bir giriş ama bu sefer entelektüel bir noktadan giriş yaparak, işte Bülent Tanör’ün, Mümtaz Soysal’ın kitapları filan. Erdoğan Teziç’in… O dönemlerde artık hukukçuyuz. Özgürlük söylemi.

-Mümtaz Soysal’la özgürlük söylemini hiç uyuşturamadım. 

-70′lerdeki kitapları. Anayasa’nın dinamiği üzerine, 27 Mayıs’a yönelik getirdiği eleştiriler üzerine. Teziç’in falan değerlendirmeleri çok önemli. Özgürlük söylemi 1989, 90′dan itibaren bende çok önemli bir rol oynamaya başladı. Bir de Berlin duvarının yıkılmasıyla birlikte yani solculuğun Ortodoks, Marksist ve Stalinist etkisi ve niteliği yavaş yavaş kaybolmaya başladığı ve özgürlük söyleminin daha ön plana çıktığı dönemde benim yeniden ilgi alanıma girdi. Ve orada entelektüel düzlemde yeniden iletişim kurmaya başladım. Ve o iletişim derinleşti. Ama bu derinleşme hiçbir zaman bir ilişkiler network’unun bir parçası haline gelmedi. Öznel olarak, şahsi olarak, kendi kontrol ettiğim ve kendi inşa ettiğim şekilde.

-CHP ile kendinizi hiç özdeşleştirmediniz mi?

-Hiçbir koşulda, böyle bir şey olmadı. 

-BDP ile? 

-Hayır.

-AK parti ile de özdeşleştirmiyorsunuz sanırım. 

-Hayır.

-32. günde “sosyal demokratım, Kapıkule’den çıkınca” dediniz. İçeriye girince kafanız karışıyor. Peki, bu kafa karışıklığıyla pragmatik bir biçimde mi oy veriyorsunuz seçimlerde? 

-Evet, oyumu pragmatik eksene göre biçimlendiriyorum. Yani işte benim siyasal pozisyonum budur. Bu nedenle ben böyle bir oy kullanıyorum diye bir tavır içerisine giremiyorum.

-Okurken burs aldınız mı? 

-Hayır. Benim babam Almanya’daydı. O evlerde kaldığım zaman dahi bilgisayar getirirdi, tenis takımları, yemek takımı, çatal-bıçak filan getirirdi. Yani nerede bulunuyorsam orayı kendi çapımda modernleştirdim.

-Yüksek lisans yaparken Almanya’da, yine kendi imkânlarınızla mı okudunuz? 

-Tabii, tabii. Kendi imkânlarımla. Bende devletin katkısı pek yok.

-Almanya’dayken hangi gruplarla görüşüyordunuz? 

-Almanya’ya kendi imkanlarımla gittim. Ailem Köln yakınlarında bir yerlerde kalıyordu. Köln Üniversitesi’ne kabul edildim. Almanya’ya giden Türk toplumu Türkiye’dekinden çok daha farklı, çok daha parçalanmış vaziyette. Tamamen alman toplumunun bir parçası haline gelmiş olanlar var. Kendini tamamıyla Türkiye’den uzaklaştırmış olanlar var. Türkiye’deki siyasal sistemi muhaliflik nedeniyle Almanya’da kendini korumaya çalışan bir sol hareket var. 12 Eylül muhalifliği üzerinden, kendini sol olarak tanımlayıp Almanya’da kendini korumaya çalışanlar var. 1970′lerde olmamakla birlikte 1980′lerden itibaren orada da içine kapanmacı bir İslamileşme eğilimi içerisine giren, dolayısıyla paralel bir dünya yaratmaya çalışan, kendini bu şekilde korumaya çalışan bir kesim var. Bir Kürt muhalefeti var.

-Bunlar Türk toplumuna ait olan gruplar. 

-Alman toplumu orada çok daha farklı bir gelişim içerisine giriyor. Yani 1968 hareketinin başlattığı bir tarihsel hesaplaşma, nasyonal sosyalizm ile hesaplaşma, faşizm ile hesaplaşma, antifaşist gruplaşmalar, bu paralelde öğrenci hareketleri, daha evrensel öğrenci hareketleri filan var. Bütün bunların hepsini bir arada görüyorsunuz. Türk toplumu içerisinde milli görüşçü vardır, Fethullah Gülen hareketi vardır. Cemalettin Kaplan hareketi var. Bunların hepsinin merkezi Köln’de.

-Onların hepsi ile görüşür müydünüz, uzak mı dururdunuz? 

-Bir keresinde Türk bakkalı ararken, bize oradaki Almanlar dediler ki, şurada ileride Türk bakkalı var. Oraya doğru gidince bir baktık, kapıda bir tabela, Hilafet devleti filan. Kümesten bozma, acayip bir yer. Neyse oradan bir ekmek filan aldık. Çıktık. Enteresan bir tecrübeydi. Öyle insanlar bambaşka, kapalı bir dünya içerisinde, kendi gerçekliklerini yaşıyorlar. Kendilerini hilafet devleti diye kabul ediyorlar. Oradaki liderlerinde halife olduğunu düşünüyorlar. Sonra bütün dünyada da İslamiyet’i getirip kurtaracağını filan düşünüyorlar.

-Milli Görüşçüler? 

-Milli Görüş’te biraz daha entelektüel, üniversitede, hukukta okuyan arkadaşlar vardı, oradaki Türkler içerisinde. Onlarla ben, Türk oldukları için görüşüyordum. Atatürkçü Düşünce Derneği’nin örgütlenmesi 1994- 95 yılına denk geliyor. Ben orada mastır yapmaya başladığım zaman onlarla da temaslarımız oldu.

-Yani herkesle belirli ölçülerde görüşüyorsunuz. 

-Evet. Çünkü mesela Kürt muhalefetini anlama açısından o insanlarla görüşmeli. O insanların etkinliklerine katılıp, onları seyretmeli. Üniversitede mesela tüm sol grupların etkinlikleri var. Oradaki üniversitelerle buradaki üniversiteler arasında dağlar kadar fark var. Oradaki üniversite mekânları inanılmaz canlı yerlerdir. Dersler biter bitmez öğrencilerin faaliyetleri başlar. Her birisi birer anfiyi kapar. Öğrenci kulüpleri muhteşem etkinlikler yaparlar. Öğrenci kulüpleri içerisinde farklı siyasal görüşlerde oldukları gibi farklı ahlaki görüşe mensup olanlar, yani gayler, lezbiyenler de var. Seçime filan katılırlar.

-Müthiş bir renklilik.

-Bu muhteşem renkleri ampirik olarak gözlemlemek, bunlarla nasıl bir siyasal kültür, siyasal iletişim, siyasal network ortaya çıktığını, nasıl bir bilinç yarattığını görme imkanı yaşadım. Tek bir mahalleden dünyaya bakmak yerine, bütün mahalleleri dolaşıp, bütün mahallelerin aslında insanlardan müteşekkil mahalleler olduğunu görmek, anlayabilmek ve aslında her bir tarafta dile getirilen siyasal talebin değerli olduğunu anlayabilmek. 

-Neden hukukçu oldunuz peki?

-Hukuku sevmeden seçtim. Ben tarihi çok seven bir insanım. Tarihi adeta yaşarım. Ortaokul ikide o kadar iyi tarihi bilgiye sahiptim ki, tarihçi öğretmenlerimle tartışırdım. Ve öğretmenler bana kâğıt yasağı getirdi, sınavlarda. Üç kâğıttan fazla yazarsan kesinlikle geri kalan kâğıtları okumayacaklarını söylediler. Ve bir dolmakalem kazandım öğretmene sorduğum soruya cevap veremediği için. Bir küçük tarih ansiklopedisi kazandım.

-Neydi cevap veremediği soru?

-Osmanlının en son toprak kazandığı anlaşmanın adıydı sanırım. Yarışmaya gidiyorduk. Sorunun ödülü şu, cevap verirsen şöyle cevap veremezsen böyle. Öğretmenlerden para kazandığım filan olurdu. Bu çok sevdiğim bir şeydi. Lisedeyken ben kendi bildiğimi yazmaya başladım tarih sınavlarında. Öğretmenim, yani ben şimdi senin dediğine yanlış diyemem. Çünkü doğrudur.

Ama o ders kitabındaki bilgiyi istiyor. Ben de ders kitabındaki bilginin yanlış olduğunu söylüyorum. Doğrusu budur diyorum. Ondan sonra ben sana tamam, doğru cevabı verdin, tam puanı vereyim desem, bu sefer müfredat var ortada diyordu.

-Burada iki eğilim var: Bir, öğretmenle yarışmak. Bilgini kanıtlamak. İki: Kabına sığamamak. Şimdi de hukukçularla yarışıyorsunuz. Bu hep böyle mi oldu?

-Evet, öyle oluyor galiba.

-Bu yarışma duygusu, bu huzursuzluk niye?

-İtiraz ve isyan. Yalana tahammül edemiyorum. Ve yanlış bilinç, yanlış tarih üzerine doğru bir siyaseti ve doğru bir toplumu inşa edemezsiniz.

-Siz hiç mi yalan söylemiyorsunuz?

-Yalanı beceremem ben. Yalan söylediğim zaman sıkıntıya girerim. İçimde bir savaş meydana gelir. O yüzden onu söyleyemiyorum. Çünkü tarih yalanlar üzerine kurulamaz diye öğretmenlerle mücadele etmiş ve dersi on gelebilecekken, not ortalamasını altıda tutmuş bir insanım. Din dersinde de öyle. Hayır, bu yanlıştır doğru değildir. Ya da şu okula göre, bu okula göre değil. Şafi fıkhına göre durum farklıdır. O yanlıştır diye sınav kâğıtlarına kendi bilgimi yazıp, bunun karşılığı olarak da notunun düşük olmasına rıza gösteren bir insanım.

-Acaba bu isyanı körükleyen mükemmeliyetçilik duygusu mu? Benim dediğim olacak israrı mı? Enaniyet mi?

-Kör bir enaniyet değil. Çünkü hatalı olduğumu fark ettiğim, birisi bunu kanıtladığı zaman tartışmasız geri dönüş yaparım. Bilimsel çalışmalarıma da bakıldığı zaman daha önce bir pozisyonu savunduğumu ama sonra farklı argümanların ortaya çıkması nedeniyle farklı bir pozisyonu savunmaya başladığım da görülebilir. Yani öyle bir kere söz benim ağzımdan çıktı. O halde bu böyledir, benim şahsiyetim vardır gibi bir tartışma içine girmem. İsyanım, itirazım doğru bir şeylerin ortaya konması gereğiyle ilgili.

-Bazen bütün bunların altında anneye isyan, babaya isyan, otoriteye isyan vardır. Çok derin bir yara almıştır insan. Bir travma yaşamıştır falan…

-Travma yaşamadım. Köydeyken dışarıdan gelen bir öğretmenin köy çocuğu muamelesi çekmesi imkânı yoktu. Farklı bir donanımımız vardı bizim yaşadığımız aileden hareketle. Hayatımın bir kısmını doğuda geçirmiş olmamıza rağmen Ankara’ya geldiğimde doğudan gelen bir insan muamelesi yapabilme imkânını hiç kimseye sunmadım. Doğulu diye kimsenin bana bir şey söyleme imkânı olmadı. Çünkü ne diyecekler? Bilim olarak mı, tarih olarak mı, Türk tarihi olarak mı, insan olarak mı? Bu şansları da olmadı. Avrupa’ya gittiğim zaman Almanca açısından çok hızlı bir şekilde gelişme gösterdim.

-Bu mükemmeliyetçilik, doğrucu Davutçuluk eş olarak, baba olarak, öğretmen olarak nasıl tecelli oluyor?

- Öğrencilere ders anlatırken kendi kendime şunu hep söyledim, kendini kontrol et. Hukukta okurken bir küçük travmam vardı mesela sene uzatmama neden olan. Çok iyi bildiğim bir derste bütünlemeye kaldım ve onun sınavında bir hata yaptım.

-Kaçıncı sınıftı?

-Son sene. Miras hukuku dersinde bir miras şeması kuracağız. O şemayı kurarken, oradaki olayı yanlış anladığım için farklı bir şemayı çizdim, buna göre sonuçları ortaya çıkarıverdim. Atmış puanlık soru. Hocaya söyledim. Hocam, bilgiyi biliyorum ki bu şekilde anlamama rağmen hepsini doğru yaptım. Ne olur bunun üzerini çizmeyin. Hoca biz sadece kâğıda bakarız falan dedi ve o dersten kaldım.

-Bu size ne öğretti? Öğrencileri anlamayı mı?

-Bu olay, benim hocalığımda karşıma çıktı. Anayasa dersinde iki öğrenci geldi, “hocam” dedi biri, “ben konuyu hakikaten biliyorum. İsterseniz beni sözlü yapın. Ama ben yanlış anladım ve şöyle yazdım.” Öyle deyince hemen benim aklıma o geldi. Buradan bir ders çıkarmak gerekiyor. O ders ne dersi? Bana böyle yapmışlardı. Şimdi ben aynısını yapayım değil. Şimdi bunu düzeltme imkânı. Ben o hatayı yapmadım. Tamam dedim. Bir öğrenci de “hocam ben de aynı şekilde hata yaptım” dedi. Sen de gel haydi dedim. Çıktılar ikisi tahtaya. İkisine sorular sordum. Birisi hakikaten yanlış yapmıştı. Yanlış anlamıştı ama konuyu biliyordu. Öteki ise fırsattan istifade acaba bundan bir şey çıkarabilir miyim diye düşünmüş ve kaldı. Gerçekten o hatayı yapmış olanı geçirdim. Kâğıda ne yazdığına hiç bakmadım.

-Yani mükemmeliyetçi biri olmanıza rağmen öğrencilerinize karşı anlayışlısınız.

-Öğrencilere dersi anlatırken, öğrencileri muhakemeye sevk ederek, öğrencilerin zihnini çok yordum. Bunu bilinçli olarak yaptım, çok iyi yaptım. Öğrenciler allak bullak oldu. Birinci sınıf öğrencilerini, yüksek lisans, doktora da dahil çok fazla tartışılmayan konularda yordum. Öğrenciler hep şu panik içerisinde kaldılar. Neye, nasıl cevap vereceğiz bunu bilemiyoruz dediler. Ama öğrencilere öyle sorular sordum ki öğrenciler kendi yorumları üzerinden bir şeyler inşa edebilsinler diye ve kendi yorumlarını kattıkları anda bol bol puan vererek öğrencileri geçirdim. Ve dersim de öğrencilerin geçme oranı aşağı yukarı yüzde doksanlardaydı.

-Peki diğer şapkalar. Eş, baba…Bu özelliğiniz sizi nerelerde zorluyor?

-Baba konusunda sürekli olarak o içimdeki o freni hep çalıştırmaya gayret ettim.

-Bir baskı oluşturuyor musunuz eşinize, kızlarınıza?

-Mükemmeliyetçilik bir baskı yaratır. Çocuklar üzerinde de, eş üzerinde de bir baskı yaratır kaçınılmaz olarak. Ama bu baskının bana mutsuzluk olarak geri döneceğini biliyorum. Eşimin ailesi çok daha baskıcıydı. Yani bunların kişilik bozukluklarına yol açacağını bir yandan hem gördüm, bir yandan da bunun yanlış olduğunu düşündüm. Bende ailenin baskısı nedeniyle bir kişilik bozukluğu vardı da işte ondan aldığım bir dersten söz etmiyorum. Sadece mükemmeliyetçi olmanın çocuğun kişiliği üzerinde çok olumsuz bir etki yapacağını bildim. Kendi olamamanın kötü bir şey olacağını düşündüm hep. Bu nedenle de kendi kendime fren çekmem gerektiğini düşündüm.

-Çekebiliyor musunuz?

-İkna etmeye çalıştım hep. Geri adım atmadım yine de. Muhakemesine hitap etmeye çalıştım. Büyük çocuk üzerinde bu daha çok gelişti.

-Büyüğü Vera, küçüğü Leyla.

-O zaman da tabii çocuklarla ilgilenebilme imkânım daha fazlaydı. Vera bunları çok rahat alabildi. Vera da yapısı itibariyle biraz mükemmeliyetçidir. Vera’ya babasını acımasızca eleştirme imkânını verdim. O imkanı da sonuna kadar kullandı. Ve ondan hiç vazgeçmedi. Çok sert, çok haşin eleştiri. Baba burada tutarsızsın dediği andan itibaren kızmadım. Kızarsam kaybederdim. Geriye dönüş yaptım. Geriye dönüş yaptığım zaman, çocuk haklı olduğunda özür diledim kızım sen haklısın dedim.

-Kaç yaşlarında kızlarınız?

-Vera 13, Leyla 10 yaşında. Bu Vera’da aşağı yukarı yedi yaşında başlamış olan bir şey.

-Herhalde çok zordur mükemmeliyetçi bir adamla evli olmak.

-Çok zor. Eşim için çok zor. O da balık burcu. Balık burcu olması nedeniyle hele hele duygusal bir insanla, mükemmeliyetçi bir insan, yani gayet falan rahat. İnanılmaz yaygın bir sosyal ilişki kurma yeteneği, hızı. Bende öyle değil.

-Nasıl bir çatışma çıkıyor?

-Başlangıçta hakikaten onu sıkıntıya sokma noktasında, ne işi yapıyorsa bunu mükemmel bir şekilde yapması.

-Yemek de dahil mi buna?

-Yemek de dahil. Estetik açıdan her şey dahil. Ev yeterince estetik değildir, insan ilişkileri yeterince estetik değildir tarzında…

-Korkunç bir adamsınız siz!

-Korkunç, evet. Ama ondan sonra bu bana zarar veriyor. Ve onun bana patladığı her yerde geri adım attım. Sonra derken zaman içerisinde ortak noktada buluştuk. Mükemmeliyetçi düşüncemden hele hele eş söz konusu olduğunda daima geri adım attım. Çocuklara mesela birlikte baktık. Büyük kıza günün yarısı o bakardı, geri kalan yarısı ben baktım.

-Almanya’dayken?

-Tabii. Çocuğa eşit şekilde bakma, hatta aile içerisindeki kararlar. Mükemmeliyetçi olmama rağmen birlikte karar alma konusunda hep kendimi frenledim ve ortaklaşa alındı kararlar.

-Simetri hastalığı da var mı sizde?

-Ben simetriye dikkat ederim. Bu hastalık falan değil. Ama elimden geldiği kadar yapmaya çalışırım.

-Yapmayanı da huzursuz eder misiniz?

-Hayır. Şu var, kendim düzeltme imkânım varsa düzeltirim.

-Obsesif kompulsüf değilsiniz yani.

-Yok. hayır. Ama önemserim psikolojik olarak. Ve detaylar benim için çok önemlidir.

YARIN: ANAYASA PAKETİ İPTAL EDİLİRSE YAŞANACAK MUHTEMEL GELİŞMELER

www.zaman.com.tr

İlgili Haberler

• AYM’den raportör Osman Can’a uyarı (0)
• Yüksek yargı Türkiye’yi batırır mı? (0)
• Yılmaz Vural iki eşli yaşamaktan dertli (0)
• Türkiye Katılım Bankaları Birliği başkanını seçti (0)
• Şirketlerde rüşvet ve usulsüzlük anketi (0)

TMSF’den yapılan yazılı açıklamada, Fon tarafından 20 milyon dolar bedel üzerinden satışa çıkarılan Olay Medya Ticari ve İktisadi Bütünlüğü ihalesinin 7 Haziran 2010 tarihinde yapıldığı, ihaleye tek katılımcı olarak giren Omed Radyo ve Televizyon Yayıncılığı A.Ş’nin 12 milyon dolar teklif verdiği, pazarlık sonucu teklifini 15 milyon dolara yükselttiği hatırlatıldı.

Açıklamada, Fon Kurulu’nun, söz konusu teklifi görüşerek muhammen bedelin altında olması gerekçesiyle onaylamadığı, Olay Medya’nın yeniden satışa sunulmasına yönelik çalışmaların sürdüğü bildirildi.

AA

İlgili Haberler

• TMSF Toprak Demirdöküm’ü satacak (0)
• Yunanistan sokakları yeniden karıştı (0)
• Yüksekova’da olaylar çıktı (0)
• Türkiye’de satılık akaryakıt istasyonları (0)
• Toyota’dan yeni finans sistemi! (0)